Prelegenci

Wykładowca na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego, a wcześniej długoletni wykładowca na Uczelni Łazarskiego w Warszawie. W latach 2004-2005, 2006 oraz 2014-2015 Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Finansów odpowiedzialny za politykę i legislację podatkową. W latach 2010-2014 społeczny doradca Prezydenta RP do spraw samorządu. Od 2011 roku przewodniczy Radzie Fundacji Centrum Dokumentacji i Studiów Podatkowych w Łodzi. Kiedy nie pracuje w Ministerstwie Finansów, wykłada mikroekonomię, teorię gier, ekonomię menadżerską, finanse publiczne i politykę podatkową. Publikuje również raporty i analizy ekonomiczne, głównie dotyczące podatków oraz tworzy materiały dydaktyczne do nauczania ekonomii. Obecnie jest wiceministrem w Ministerstwie Finansów.

Dyrektor Oddziału Badań i Szkoleń w Center for Global Health w National Cancer Institute (NCI. Uzyskał doktorat z filozofii nauki na Uniwersytecie w Cambridge oraz tytuł magistra zdrowia publicznego w dziedzinie epidemiologii w Szkole Higieny i Zdrowia Publicznego Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa. Jest autorem ponad 75 opublikowanych artykułów na temat globalnej profilaktyki raka, nauki wdrożeniowej, kontroli tytoniu i metodologii badań epidemiologicznych. Dr Parascandola służył jako pracownik naukowy ambasady i ekspert ds. kontroli tytoniu, zanieczyszczenia powietrza i zdrowia w ambasadach USA w Pekinie w Chinach i Warszawie w Polsce.

Absolwent Wydziału Lekarskiego Wojskowej Akademii Medycznej. Pełnił służbę na wielu stanowiskach w jednostkach wojskowych oraz dywizji i okręgu wojskowym, a następnie w Zarządzie Służby Zdrowia Sztabu Generalnego WP.W latach 1998 – 2001 zajmował stanowisko Szefa Zarządu – Szefa Służby zdrowia WP pełniąc jednocześnie funkcję Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. Resortowej Opieki Zdrowotnej. W 1998 r. mianowany na stopień generała brygady. W 2001 r. powołany na stanowisko Głównego Inspektora Sanitarnego .Funkcję tą pełnił do 2006 r. ,a następnie w latach 2006 – 20020 był Wielkopolskim Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. W latach 2007 – 2009 adiunkt w Katedrze Medycyny Ratunkowej Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, a w latach 2009 – 2012 wykładowca w Lubuskiej Wyższej Szkole Zdrowia Publicznego. Aktualnie zatrudniony w Akademii Kaliskiej na stanowisku profesora wizytującego .Autor kilkunastu publikacji z zakresu problematyki szkolenia sanitarnego, umiejętności udzielania pomocy medycznej, organizacji nadzoru sanitarno – epidemiologicznego. Współautor książki „W trosce o zdrowie publiczne. Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Poznaniu. Tradycje i współczesność 1253 – 2009” W 1989 uzyskał stopień doktora nauk medycznych. Lekarz psychiatra, specjalista w dziedzinie epidemiologii, zdrowia publicznego, organizacji ochrony zdrowia.

Uzyskał dyplom lekarza na Uniwersytecie w Mediolanie oraz tytuł magistra medycyny klinicznej (epidemiologia) na Uniwersytecie Oksfordzkim. Uznawany jest za czołowy autorytet w dziedzinie etiologii i epidemiologii nowotworów. Obecnie jest profesorem epidemiologii i biostatystyki w Szkole Medycznej Uniwersytetu w Mediolanie. Dr La Vecchia jest redaktorem wielu czasopism klinicznych i epidemiologicznych. Jest jednym z najbardziej znanych i produktywnych epidemiologów, autorem ponad 2450 recenzowanych artykułów w literaturze (PubMed) i jednym z najczęściej cytowanych badaczy medycznych (2003, 2017–2023), według zestawień ISIHighlyCited.com, firmy Clarivate Analytics, Science Citation Index. Był promotorem ponad 40 prac doktorskich. Doktor La Vecchia jest doradcą Światowej Organizacji Zdrowia w Genewie i dziennikarzem w Mediolanie. Był adiunktem epidemiologii w Harvard School of Public Health w latach 1996–2001, adiunktem epidemiologii na Uniwersytecie w Lozannie, CH (2000–2014), starszym pracownikiem naukowym w Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem IARC/WHO ( 2006-2008), kierownik Katedry Epidemiologii w Instytucie Mario Negri w Mediolanie (2007-2014) oraz adiunkt medycyny w Vanderbilt Medical Center Nashville, TN, USA (2002-2018). Główne obszary zainteresowań dr. La Vecchii obejmują epidemiologię nowotworów i ryzyko związane z dietą, paleniem tytoniu, stosowaniem hormonów oraz narażeniem zawodowym lub środowiskowym na substancje toksyczne; oraz analiza trendów czasowych i rozkładu geograficznego umieralności z powodu nowotworów, chorób układu krążenia, chorób okołoporodowych i innych wybranych schorzeń.

Katarzyna Zatońska jest profesorem na Uniwersytecie Medycznym we Wrocławiu, specjalizującym się w zdrowiu populacyjnym oraz prewencji chorób cywilizacyjnych. W ciągu swojej kariery ukończyła specjalizacje z chorób wewnętrznych, diabetologii oraz zdrowia publicznego. Prof. Zatońska kierowała wieloma ważnymi projektami badawczymi, zarówno krajowymi, jak i międzynarodowymi, koncentrującymi się na epidemiologii chorób przewlekłych, otyłości i zespołu metabolicznego. Do jej najważniejszych osiągnięć należy kierowanie polską kohortą biorącą udział w badaniu „Prospective Urban and Rural Epidemiological Study” (PURE) oraz badaniem PICTURE. W pracy klinicznej specjalizuje się w leczeniu pacjentów z cukrzycą i zaburzeniami metabolicznymi. Jej główne obszary zainteresowań naukowych i dydaktycznych obejmują zdrowie populacji, epidemiologię, zdrowie publiczne, promocję zdrowia.

Kierownik Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Gerontokardiologii CMKP, p.o. kierownik Zakładu Epidemiologii i Promocji Zdrowia Szkoły Zdrowia Publicznego CMKP oraz zastępca dyrektora ds. lecznictwa SPSK im. prof. W. Orłowskiego CMKP. Jest Przewodniczącym Rady Fundacji Zdrowia Publicznego, Zastępcą Przewodniczącego Rady Naukowej Narodowego Instytutu Kardiologii w Warszawie i członkiem Komitetu Zdrowia Publicznego PAN. Jest specjalistą w dziedzinie kardiologii i chorób wewnętrznych.

Adiunkt I Katedry i Kliniki Kardiologii na Gdańskim Uniwersytecie Medycznym. Ukończył studia podyplomowe w zakresie “Zarządzania w zakładach opieki zdrowotnej” Uniwersytetu Gdańskiego oraz prestiżowe studia Executive MBA (Carlsson School of Management University of Minnesota oraz SGH w Warszawie). Od 2012 do 2014 roku Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia w rządzie Donalda Tuska. Stypendysta Tempus w ThoraxCentre w Rotterdamie oraz Polish- American Foundation for Medical Education na Loyola University w Chicago. W kadencji 2007-2009 członek Zarządu Głównego i Sekretarz Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego (PTK) Od 2014 członek Komisji PTK ds. współpracy z administracją rządową i Parlamentem RP, zaś od 2021 r. członek Zarządu Sekcji Prewencji i Epidemiologii PTK , obecnie przewodniczący- Elekt tej Sekcji. Krajowy koordynator Projektu Narodowego Programu Zdrowia „Diagnostyka kliniczna i genetyczna pacjentów z wysokim ryzykiem hipercholesterolemii rodzinnej wraz z diagnostyką kaskadową ich krewnych”. Członek Rady Programowej Projektu MZ KORDIAN „Profilaktyka miażdżycy tętnic i chorób serca dla mieszkańców makroregionu północnego.” W latach 2010-2012 sędzia Okręgowego Sądu Lekarskiego przy OIL w Gdańsku. Od 2008 roku Fellow ESC. Prezes Centrum Innowacji Medycznych sp. z o.o. Pełnomocnik Rektora GUMed ds. Innowacji i Transferu Wiedzy. Członek FHSC Steering Committee European Atherosclerosis Society oraz Homozygous Familial Hypercholesterolemia International Clinical Collaborators. Twórca autorskiej koncepcji modelowej opieki nad pacjentem z hipercholesterolemią rodzinną(FH), obejmującej koordynację diagnostyki i terapii oraz kompleksowość usług medycznych dla pacjenta oraz jego rodziny. Koordynator Krajowego Centrum Hipercholesterolemii Rodzinnej w Gdańsku. Twórca i koordynator Krajowego Rejestru Hipercholesterolemii Rodzinnej rejestrującego przypadki nowych rozpoznań FH u probantów oraz członków ich rodzin.

Jest starszym badaczem w Norweskim Instytucie Zdrowia Publicznego, w Departamencie Promocji Zdrowia, z siedzibą w Bergen. W latach 1987-2014 był profesorem psychologii społecznej na Uniwersytecie w Bergen. Na początku lat 80. Aarø przyczynił się do powstania badania WHO na temat zachowań zdrowotnych uczniów (Health Behaviour in School-aged Children, HBSC). W 1988 roku założył Centrum Badań nad Promocją Zdrowia na Uniwersytecie w Bergen i był jego pierwszym dyrektorem. Odegrał również kluczową rolę w tworzeniu Programu Badań nad Promocją Zdrowia Norweskiej Rady Badawczej. Większość swojej kariery poświęcił badaniom nad zachowaniami zdrowotnymi, dużym badaniom ankietowym wśród młodzieży oraz ocenie interwencji. Obecnie jego badania koncentrują się na wyzwaniach metodologicznych w ankietach dotyczących stresu i jakości życia. Aarø koordynował badania finansowane przez UE dotyczące zapobiegania HIV/AIDS wśród młodzieży w Południowej Afryce, Tanzanii i Ugandzie. Prowadził także długotrwałą współpracę z profesorem Witoldem Zatońskim z Warszawy/Kalisza.

Lekarz, profesor nauk medycznych, doctor honoris causa Uniwersytetu w Aberdeen w Wielkiej Brytanii. W latach 1966 – 1979 pracował jako lekarz-internista (habilitacja) oraz jako biochemik w Akademii Medycznej we Wrocławiu. Do roku 2016 był kierownikiem w Zakładzie Epidemiologii i Prewencji Nowotworów w Narodowym Instytucie Onkologii im. Marii Skłodowskiej Curie w Warszawie. Profesor Zatoński jest założycielem i prezesem Fundacji Promocja Zdrowia.